Osmansko carstvo u srednjem veku nezadrživo se širi na prostor jugoistočne Evrope. Carstvo u usponu donosi drugačiji poredak, upravu i veru – islam. Dolaskom nove veroispovesti, na ovim prostorima niču islamske bogomolje – džamije, ali opstaju i zatečeni pravoslavni manastiri.

Džamija je islamska bogomolja, oko koje se razvijao centar čitavog naselja, ili njegovog dela (mahale). Za gotovo sve islamske bogomolje karakteristični su visoki vitki minareti – kule s kojih se vernici pozivaju na molitvu. Prve džamije nastaju na tlu Arabljanskog poluostrva u 7. veku, tako da je do osmanskog vremena ovaj sakralni objekat dobio razvijenu formu. Osmanske džamije u evropskom delu carstva predstavljaju spoj turske seldžučke i vizantijske arhitekture. Na prostoru Srbije nisu građene grandiozne džamije zbog relativno malog udela muslimanskog življa. Doživljaj
Susret sa džamijama u Srbiji, poput Isabegove džamije u Novom Pazaru, Aladža džamije u Nišu i Bajrakli džamije u Beogradu, otkriva bogatu istoriju i duhovnost ovog prostora. Svaka od njih nosi jedinstvenu priču o životu tokom osmanskog perioda.
Današnje preostale sačuvane džamije svedoci su burne istorije Srbije i važan deo njene kulturne baštine.